Mickey & Bruno

Ondertussen in Heiloo ...


Op 2 april 2011 ging ik de dikke en de dunne ophalen in Haarlem. Na een slopende jacht door het huis en op het balkon wist ik met de onverschrokken hulp van Gertruud de poezen in hun mandjes te wurmen. Met name het kooitje waarin Bruno gepropt moest worden was niet berekend op zijn postuur.



Na een voorspoedig verlopen autorit richting Heiloo kwamen de mannen op hun nieuwe adres aan. Ze leken de omgeving nog te herkennen van de periodes dat Loes weer eens haar hielen gelicht had richting Afrika of Nieuw-Zeeland. Vrij relaxed snuffelden ze rond en ontdekten al snel de parkieten in de serre. Dat was kaassie voor met name Mickey. Sluipend, met zijn buik schurend over de grond kroop hij richting vogelkooi waarna hij ettelijke sprongen richting vogels waagde. Toen hij ten slotte 1 van de 2 al met zijn scherpe nagels een bloedende wond had bezorgd werd het tijd om de kooi aan het plafond te hangen. Hij kan er nu niet meer zo makkelijk bij maar we zien regelmatig de kooi vervaarlijk heen en weer zwiepen en dan weten we dat Mickey weer eens in de buurt geweest is. 

 








De bedoeling was dat ze de eerste 2 weken binnen zouden blijven zodat ze langzaam weer konden wennen. Maar de heren stonden zo klaaglijk te miauwen voor de deur en omdat het dermate warm was binnen hebben we besloten het er maar op te wagen: de deuren gingen open; parmantig en zelfverzekerd stapten de poezenmannen over de drempel om na 5 meter met de staart tussen de benen, hard hollend weer naar binnen te rennen. Er was nl. een spreeuw gesignaleerd die hoog in de boom flink naar ze zat te krijsen. De helden!! Toen ze eenmaal begrepen dat zo’n spreeuw eigenlijk wel een interessante prooi was trippelden ze weer naar buiten. Met name Bruno was de held; hij ging voorop en broer Mickey volgde behoedzaam.

Met het uitbreiden van hun territorium naar buiten werd de aanschaf van een poezenluik noodzakelijk. In de dierenwinkel bekeek ik de formaten eens en concludeerde dat in een normale maat onze Bruno met zijn lichtelijk overgewicht geheid muurvast zou komen te zitten. Het werd dus een hondenluik…. Dat deed Steven wel pijn toen hij de zaag in onze pas gebouwde, spiksplinternieuwe serre moest zetten om een gigaluik erin te maken. Maar ja, je moet er wat voor over hebben.
In het begin vertikten de heren het om zich door het luik naar buiten te wurmen en stonden ze klaaglijk voor de deur te miauwen. Ik kon me nog herinneren dat Loes op de Uiterwaardenstraat met Wuppie hetzelfde had: een mooi luik in de deur naar het balkon maar zodra Wup voor het luik stond te mauwen dan rende Loes naar de deur om deze voor meneer open te doen. Daar had ik toch geen zin in dus ik hield vol en sloot mijn oren voor het poezengejank. Het hielp! De mannen hebben zich nu verwaardigd om zelf door het luik naar buiten te stappen. Het klepje waarmee het luik afgesloten wordt ligt er om de haverklap uit: meneer Bruno sprint nl. regelmatig met zoveel haast naar binnen omdat ie door een vlieg achterna gezeten wordt dat ie met luik en al de kamer in stormt.


 
Hun territorium wordt steeds verder uitgebreid. Met name Mickey zien we voorzichtig zijn eerste pootjes buiten onze tuin zetten. Helaas hebben ze wel veel last van de poes van de buren.
Deze was nl. voor hun komst heer en meester in onze tuin en nu zag ie daar ineens 2 concurrenten rondschuimen. Het is een erg agressieve kat en hij valt regelmatig Bruno en Mickey aan. Bruno heeft al eens een keer een flinke kras opgelopen en ik zag ze een tijdje terug over het gras rollebollend vechten. Bruno en Mickey zijn erg onder de indruk van hem en we proberen de mannen assertiviteitstraining te geven. Maar dat lukt nog niet echt. Laatst probeerde de buurkat door het kattenluik ons huis binnen te komen maar daar stak Bruno toch een stokje voor. Hij stond met zijn kop tegen de ene kant van het luikje te duwen en de buurkat tegen de andere kant. Dat won onze Bruno glansrijk op gewicht!! Zijn die extra kilo’s toch nog ergens goed voor!! Hilarisch was het. 
 
Over het gewicht gesproken: we hebben het idee dat Bruno toch al flink wat kilo’s kwijt is. Hij ziet er een stuk gestroomlijnder uit en wordt steeds actiever. En dat zonder dieet! Verder zijn we al snel begonnen met te proberen of ze buiten hun behoefte gingen doen. Kattenbak eerst naar buiten (wat een lucht zeg!) en daarna helemaal weg. Het gaat inmiddels goed al is het wel wennen als je die dikkerd pontificaal ziet poepen op de plek waar jij zo meteen met je handen moet gaan wroeten om een plantje erin te zetten….
 
Je maakt wat mee met die poezenbeesten. We zijn allemaal erg gelukkig met ze. Ze krijgen heel veel knuffels van Maas en Miro (en ons natuurlijk), ze kruipen ’s avonds op schoot (allebei) en verwelkomen je als je na je werk thuiskomt met veel gemauw. Blij omdat ze je weer zien of omdat ze weten dat hun etensbak dan snel gevuld wordt….?
Loessie, ik weet niet of je soms nog ergens in Heiloo rondspookt: maar weet dat je kattenmannen het goed hebben bij ons en dat wij volop van ze genieten!
 
De stand tot nu toe: 1 dooie muis, 2 koolmezen met hun pootjes omhoog, 5 vlinders in een kattenmaag verdwenen (wat ik gezien heb). Wordt vervolgd…….
 
Marloes