Loes in Warmenhuizen

De as van Loes is op 6 december 2011 bijgezet op het graf waar vader Kees begraven is. De foto links is van Ton en Esther van den Berg.

Wij (Leonie en Nicole) hebben een kerstboom naar Loes gebracht. Hij staat versierd met sterren en engeltjes zijn best te doen naast het monument waarin de as van Loes is bijgezet. Wij vinden het monument heel mooi. De foto herkennen we van de Patagonië reis die Loes gemaakt heeft in de winter van 2006. Ze maakte ons, grote liefhebbers van Latijns-Amerika, ziekmakend jaloers met haar enthousiaste verhalen. Wij zaten op dat moment in een verbouwing en een verre reis zat er dat jaar voor ons even niet in.

                        6 december 2011 graf van Kees en Loes                                                         18 december 2011 Leonie en Nicole brengen een kerstboom



De kerstboom was voor Loes altijd een belangrijk onderdeel van de feestdagen. Kerstmis was geen kerstmis zonder opgetuigde boom. In de tijd dat Rainier net zijn rijbewijs gehaald had zaten wij met Loes driftig te speculeren welke auto aanschaft moest worden. Loes had maar een criterium waarmee ze automodellen beoordeelde op geschiktheid: past er een kerstboom in? De Audi TT waar Rainier zijn oog op had laten vallen, viel om die reden bij voorbaat af. Uiteindelijk werd geen enkele auto gekocht, maar mocht het er wel ooit van komen dan …
 
En ook het versieren van de boom deed Loes met beleid. Een kerstboom moest harmonieus worden aangekleed bij voorkeur in rustige naturel tinten. Dus geen kermis in de kamer! Marloes vertelt ons dat zij destijds als jongste bediende bij Reuters in het statige pand aan de Hobbemastraat, bij de gratie van Loes (chief Christmas tree) mits die in een joviale bui verkeerde, één, ja EEN bonte bal in de boom mocht ophangen.

Het was stemmig waterkoud op de begraafplaats in Warmenhuizen deze zondag in december. En toch waren we vastbesloten om, in de beste Zuid-Amerikaanse traditie van Allerzielen (vind je het gek, daar is het dan volop lente), samen met Loes een glaasje wijn te drinken. Het zat ons niet mee. De wijn, een lekkere Argentijnse chardonnay, vermengde zich met natte sneeuw en een goed gesprek met Loes of een a capella “Oh dennenboom…” zat er even niet in, zo verkleumd waren wij. Loes, we komen terug met de zomerwarmte en dan doen we het dunnetjes over. Proost!

 
Op deze website waar onze Loes centraal staat en reizen het thema is waarmee we de herinneringen aan Loes omringen en vormgeven, mag het gedicht Ithaka niet ontbreken. Ithaka is een Grieks eiland in de Ionische Zee. Geïnspireerd door de reis van Odysseus (lees de Odyssee van Homerus) schreef de Griek Konstantinos Kavafis (1863-1933) zijn gedicht Ithaka over de essentie van deze reis, waarin de dichter pleit voor een levenslange zoektocht naar schoonheid en waarheid. Het is een hartstochtelijke aansporing aan ieder op zoek te gaan naar de dingen die er werkelijk toe doen in het leven. Het zijn de eerste regels van het gedicht en vooral de derde strofe die ons geraakt hebben. Deze dragen we op op aan Loes.

Als je de tocht aanvaardt naar Ithaka
wens dat de weg dan lang mag zijn,
vol avonturen, vol ervaringen.

(…)


Houd Ithaka wel altijd in gedachten.
Daar aan te komen is je doel.
Maar overhaast je reis in geen geval.
't Is beter dat die vele jaren duurt,
zodat je als oude man pas bij het eiland
het anker uitwerpt, rijk aan wat je onderweg verwierf,
zonder te hopen dat Ithaka je rijkdom schenken zal.
Ithaka gaf je de mooie reis.
Was het er niet, dan was je nooit vertrokken,
verder heeft het je niets te bieden meer.