De penselenclub

Deze toespraak werd voorgelezen door Maria Spaargaren tijdens het afscheid van Loes op 31-3-2011. Het zelfportret van Loes stond naast haar kist.


Ik ben Maria Spaargaren en ik heb Loes in 2000 ontmoet toen ze zich voor het eerst bij mij in het atelier aanmeldde voor een cursus keramiek; later is zij overgegaan op schilderen. Ze woonde bij mij om de hoek en kwam vaak aanwaaien  voor een praatje en een bakkie koffie. Ze werd een goed vriendin en kwam mij ook geregeld opzoeken in Rome, waar we enorm van genoten.

    2008 Loes en Maria onder de Afrikaanse woestijn


Tijdens de cursus deed ze altijd alles net even iets anders dan de anderen, bereidde zich goed voor met allerlei eigen materiaal en maakte daar vervolgens helemaal haar eigen ding van. Ze ging voor de uitdaging en rustte niet voordat ze voor elkaar had wat ze in haar hoofd had gezet. Het is een flink aantal werken geworden.
Op een dag had ze bedacht dat er op het terras een fonteintje moest komen. Vervolgens ging er geen les voorbij of er werd weer een wild plan bedacht waardoor ze dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Er werden kleine proefjes gedaan, maar ik geloof dat dit het enige project is geweest wat niet echt gelukt is. De bak deed nog even dienst als pot voor de planten.

Na iedere grote reis kwam ze met een map vol foto’s, waarvan ze een schilderij wilde maken, liefst
nog alles in één groot werk. Daarvan is dat van de olifanten een goed voorbeeld. Uiteindelijk werd het passen, meten, veranderen en ploeteren, maar… het werd wat ze wilde. Na ieder schilderij wat klaar was, werd er een passend feestje georganiseerd bij haar thuis.

In de groep was het altijd vreselijk gezellig, er werd hard gewerkt maar ook veel gelachen. In november zijn we met de “penselen­club”, zoals zij het noemde een bezoekje gaan brengen aan het nieuwe panorama “de Blauwe Tram” in Tulipland. Dat werd een dolgezellige dag en er werd ook flink wat kritiek geleverd als bv. het perspectief niet klopte.



Loes toont trots haar olifanten-schilderij                                                                                                                       Loes werkt aan de poezenpot

                                                                                                                  


Haar laatste werk had ze nog dolgraag willen afmaken en ze is daarvoor in februari nog een paar keer gekomen, maar het mocht niet zo zijn. Het was een zelfportret, ze had het werk al helemaal op doek uitgewerkt en alles één keer geschilderd. Niemand mocht het nog zien, want het moest heel bijzonder worden en dat duldde geen pottenkijkers….
Zelfs 10 dagen voor haar dood heeft ze het erover gehad: “wie weet of het tóch nog af komt…”, maar ze was té zwak.
Het stond nog in mijn atelier en ík heb het voor haar afgemaakt. Alle basis was er, alleen de verfraaiing heb ik toegevoegd. 

                                                                                           2011 Loes springt uit het doek het leven tegemoet...onvoltooid

                                   
 
                                                We zullen je missen, lieve Loes, goede reis….